பசி

அந்தப்பூனை வழக்கம்போல் அதிகாலை ஐந்தரை மணிக்கே வாசலில் வந்து நின்று கரைந்தது. ஒரு சின்ன குழந்தையின் கெஞ்சுதல் அந்தக்குரலில். ஸ்டெஃபி நேற்றே அவள் பாட்டி வீட்டிற்குச் சென்றது அதற்குத் தெரியாது. கதவைத் திறந்து வெளியே தலைநீட்டிய பாட்டியின் முகம் நோக்கி அதே கெஞ்சுதல்; பாலுக்குக் கேவும் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகயின் உடைந்த குரலில். பூனையைப் பார்க்காமல், தொலைவிலிருந்து அந்த குரலைக் கேட்டால் நிச்சயமாக அது ஒரு குழந்தையின் கெஞ்சும் குரல்தான். ‘ம்யாவ்…ம்யாவ்… மியா…வ்…வ்…” ஒரே மொழி! ஓவ்வொரு முறையும்Continue reading “பசி”