‘‘ஐஸ்..! ஐஸ்..! பால் ஐஸ்..! கப் ஐஸ்..!

ஐஸ்..! ஐஸ்..! பால் ஐஸ் கப் ஐஸ் வெயிலுக்கு இதமான குளிர்ச்சியான சேமியா ஐஸ்..!

ஐஸ்..! ஐஸ்..! பால் ஐஸ்..!  கப் ஐஸ்..! ’’

ஐஸ்..!  வாங்கலையோ ஐஸ்..!’’ என்றபடி ஐஸ் வண்டிக்காரர் சத்தம் போட்டுக்கொண்டே ஊருக்குள் நுழைந்தார்; ஐஸ் வண்டியின் சத்தம் கேட்டதும் ஊரில் உள்ள வாண்டுகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவரும் ஐஸ் வாங்க தயார் நிலையில் இருந்தனர்.

பாட்டியைத் தொல்லை செய்து பாட்டியின் பையில் இருந்த அஞ்சு, பத்து  ரூபாய்களை பிடிங்கிக்கொண்டு பெயரன்மார்கள் சாலை ஓரம் ஓடி வந்த வண்ணம் இருந்தனர். நாட்டின் குடிமகன்கள் சிலர் தான் நாட்டிற்கு கட்டிய வரிப்பணத்தின் ரசீதான மதுபாட்டில்களை எடுக்க, அவர்களின் மனைவிமார்கள் “பாழாப் போனவனே குடிச்சிட்டு தா வரணு பார்த்தா, அந்த பாட்டிலையும் வைக்க மாட்டியா..! அதையும் வித்து குடிச்சி மூத்திரம் பேஞ்சிட்டு போலாம்ன்னு இருக்கியா’’ன்னு கேட்க…

‘‘அடிப் போடி,  நா குடிச்சா என்ன நடிச்சா என்ன..! நா மட்டுமா குடிக்குறேன் நாடே குடிக்குது’’ன்னு வீரமா பேச… ‘‘போனா வராது பொழுது போனா கிடைக்காது வாங்க… வாங்க… னு’’ ‘பாம் பாம்’னு ஐஸ் வண்டிக்காரர் ஹாரனை அழுத்த… எல்லோரும் பணத்தை உருட்டி பெரட்டி மரத்தின் அடியில் ஒன்று சேர்ந்தனர்.

‘‘பால் ஐஸ்..! அஞ்சுரூபாய் சேமியா ஐஸ்..! ஏழுரூபாய்  கோன் ஐஸ்..! பதினஞ்சு ரூபாய்’’ என்ற விலைப்பட்டியலை வாசிக்க வாசிக்க ‘‘அண்ணா அஞ்சுகோட்டர் பாட்டில் இருக்கு இதற்கு என்ன ஐஸ் குடுப்பிங்க’’ன்னு கேட்க…. ‘‘பால் ஐஸ் தரேன்’’னு ஐஸ்க்காரர் சொல்ல, பையன் ‘‘அண்ணா சேமியா ஐஸ் தாங்க’’ன்னு கேட்க… ஐஸ்க்காரரும் சரின்னு கொடுக்க சிரிச்சிக்கிட்டே மூக்குக்கும் வாய்க்கும் இழுப்பியப்படி சுவைத்துக்கொண்டே ஓடினான் சிறுவன்.

‘‘அண்ணா எனக்கு பால் ஐஸ்..’’ ‘‘எனக்கு சேமியா ஐஸ்…’’ ‘‘எனக்கு கோன் ஐஸ்’’னு ஐஸ் பிரியர்களின் எண்ணிக்கை வயது வரம்பு இன்றி கூடியது. ஒருத்தர் ஒருத்தரயா சமாளித்து கொண்டே ஐஸ்களை எடுத்துக் கொடுத்த வண்ணம் இருக்க… இந்தியாவின் தலைசிறந்த குடிமகன் ஒருத்தன் ‘‘இது என்ன பொட்டி’’ன்னு கேட்க ‘‘ஐஸ் பொட்டி’’ன்னு ஐஸ்க்காரர் சொல்ல… ‘‘ஐஸ் பொட்டியை தொட்டமாரி என்ன ஜில்லுனு இல்ல’’ன்னு சொல்ல… ‘‘என்ன டா இது வம்பா போச்சே காலையிலையே ஏழரையை கூட்டுரானே’’னு புலம்பிக்கொண்டே ‘‘ஐஸ் தா ஜில்லுன்னு இருக்கும் ஐஸ் பொட்டி ஜில்லுனு இருக்காது’’ன்னு சொல்ல…

‘‘ஐஸ் லாம் எனக்கு இல்லையா’’னு கேட்க… ‘‘என்ன ஐஸ் வேணும்’’ னு கேட்க; ‘‘எந்த ஐஸ் எவ்வளவு’’ னு குடிமகன்கேட்டு அவரே ‘‘வெள்ள ஐஸ் எவ்வளவு..! சிவப்பு ஐஸ் எவ்வளவு..! முக்கோண ஐஸ் எவ்வளவு..!’’ புலம்ப… அதை புரிந்து கொண்ட ஐஸ்க்காரர் ‘‘பால் ஐஸ் அஞ்சு ரூபாய் சேமியா ஐஸ் ஏழுரூபாய்கோன் ஐஸ் பதினஞ்சு ரூபாய்’’ சொல்ல சொல்ல…

‘‘சரி சரி போதும் போதும் பால் ஐஸ்யே கொடு’’னு நூறுரூபாய் எடுத்து கொடுக்க; நூறு வாங்கினு  பால் ஐஸ்ஐ எடுத்துக் கொடுத்தார் வண்டிக்காரர்… ஐஸ்ஐ வாங்கி வாயில வச்ச குடிமகன் ‘‘என்ன பால் ஐஸ்ல பாலையே காணும்’’னு கேட்க… விழிப்பிதுங்கிபோன ஐஸ் வண்டிக்காரர் ‘‘டேய், நா இன்னும் நாளு ஊர சுத்தணும் பொழப்ப பாக்கணும்… இந்தா மீதி 95 ரூபா’’ன்னு நீட்ட… ‘‘இதுல எவ்வளவு இருக்கு’’னு மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுகொண்டே இருக்க ‘‘50 ரூ – 1, 20 ரூ – 1, 10 ரூ- 2, 5 ரூ – 1மொத்தம் 95 ரூபாய்’’ னு விவாதிக்க… ‘‘நா 200 ரூபாய் கொடுத்தேன்’’னு அந்தர் பல்ட்டி அடித்தார் குடிமகன்.

‘‘என்னப்பா சொல்லுற’’னு பயந்துபோய் போய் வியப்பில் ஐஸ் வண்டிக்காரர் கேட்க… ‘‘ஆமா ணா 200 ரூபாய் தா குடுத்தேன்; நா குடுச்சி இருக்கேன்னு என்ன ஏமாத்தலாம்னு பாக்குறியா’’னு குடிமகன் சொல்ல… ‘‘என்னது 200 ரூபா நோட்டை நா பார்த்ததே இல்ல’’ன்னு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லச் சொல்ல… ‘‘ஆமா மோடி 200 ரூபா நோட்ட உட்டுனு இருக்காருன்னு சொல்ல; மோடி உட்டானோ.

-மு.சி.அறிவழகன்

Published by kaithadimonthly

சமூக மாற்றத்திற்கான ஊன்றுகோல்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: